Vechtdal - Nieuwleusen en 't Skônste Plekske - Schijndel 

07-11-2019

07-11-2019

(onderaan de pagina een video- vlog verslag)
Uit een onverwachte hoek kwam een aanbod "waarvan ik de naam niet mag noemen" om eropuit te gaan, even los van alles, hoe attent is dat. We mochten een hotel boeken maar onze voorkeur ging uit om met de camper te gaan. Vertoeven in een hotel doet me denken aan een soort Majesteit mensen dat wanneer je goedendag zegt de hoogmoed is uitgegleden over een bananenschil die liever hun eigen clubje kiezen .. tja dat zal wel aan mij liggen. Onze eerste stop is in Schijndel bij 't Skônste Plekske waar we 's-avonds in gesprek raakte met Monique (eigenares). Binnen in de camper hadden we een gesprek over de reizen die Arjan en Monique maakte. We werden nog gewezen op een serie van NETFLIX "Eigen Kweek" .. man oh man wat is deze serie goed.

De volgende ochtend om 04:30 uur zijn wij beiden klaar wakker.

We reizen af richting Nieuwleusen en staan op camperplaats Vechtdal met ruime plaatsen, wellness, sauna en een hout gestookte privé hottub bij de camper.

Het weer hadden we mee en 's avonds in de hottub starend naar een paar sterren dwaalde ik af over het leven. Het grootste cliché over het leven en hoe het te besteden, is afkomstig van Youp van 't Hek. Hij zong ooit tijdens een oudejaarsconference: "Leef toch je leven als je allerlaatste uur!" Iedereen pinkte een traantje weg. Waarop Theo Maassen in één van zijn conferences reageerde met: "Leven alsof elke dag je laatste is? Ik heb het ooit gedaan en ik vond het een kutdag. Je moet toch een heleboel regelen. Wie komt er op je crematie?".

Soms zit ik gewoon. Stel je eens voor. Wanneer heb jij voor het laatst 'gewoon gezeten'? Let wel, met 'zitten' bedoel ik niet 'zitten piekeren' of 'zitten staren' naar je smartphone. Nee, gewoon zitten. Mijmeren.

Ik probeerde het onlangs toen Marianne achter het stuur zat. Ik liet mijn iPhone in mijn broekzak. Maar dat 'gewoon zitten' bleek moeilijker dan ik dacht. Een zinvol gesprek met mezelf? Ik vond het bijna onmogelijk om alleen te zijn met mijn gedachten, ze niet te laten malen over alles wat ik die dag en de volgende dagen nog moest doen. Een mens moet van alles. Het hoofd is nooit meer leeg.

Zo sputterde ik in gedachten nog even tegen. In plaats van mijmerend te genieten van het voorbij trekkende landschap, zou ik ook door nu.nl kunnen scrollen. Of Instagram. Of Facebook. Het is de vloek van deze tijd om 'altijd aan' te zijn, ook in je hoofd. Zo heeft het internet ons geconditioneerd. Niemand die vandaag de dag nog blij is met een plekje aan het raam. Het venstertje van de smartphone is groot genoeg. Liever consumeren we meningen, dan ze zelf te bedenken. Het non-stop virtuele leven.

En dat terwijl buiten de ware wereld aan je voorbijtrekt. Eindeloze landerijen, met daarachter de horizon. Een boerderij. Knotwilgen langs de sloten. Kijk, een groepje koeien. Die doen nergens moeilijk over. Daar staan ze, heerlijk loom, gewoon in het moment. Bij een koe malen de gedachten niet. Enkel de kaken. Dus hoe moeilijk kan het zijn?

Mocht je twijfelen of je nu wel of niet het 'juiste' levenspad bewandelt, beeld jezelf dan in dat je nog vijf jaar te leven hebt: in goede gezondheid en geld is geen issue. Zou je dan nog steeds datgene doen wat je nu doet? Wij hebben volop genoten.